Galappelgala

Een schaal met appels. Sieraden afgedaan.

Meer is het niet. En toch.

De appels zijn niet mooi op de manier waarop appels mooi horen te zijn — glanzend, gaaf, uitgestald. Ze hebben plekken en dutsen. Ze dragen de sporen van groei en verval. En juist daarin zit iets waar ik niet van weg kan kijken.

Galappelgala begon als een spel met woorden — de galappel, bittere groeistoornissen op eikenbladeren, en gala, het feest, het glanzende. Maar het werd al snel iets anders: een onderzoek naar wat er gebeurt als je donkerte niet wegpoetst maar erop inzoomt. Als je het een plek geeft. Als je het mooi maakt, niet ondanks de pijn maar juist daardoor.

Mijn vader (fruitteler uit de Betuwe) zocht vroeger het lekkerste appeltje voor mij uit… altijd een met groeistoornis of dutsje… “dat zijn de lekkerste” zei hij altijd met liefde.

…en de oorbellen… die liggen te wachten op een feestje.  Ze liggen daar  gewoon naast de schaal te glimmen.

Fotografie en concept — Maartje van den Berg, 2026