Galappelgala

Een schaal met appels. Sieraden afgedaan, gevallen, of achtergelaten.

Meer is het niet. En toch.

De appels zijn niet mooi op de manier waarop appels mooi horen te zijn — glanzend, gaaf, uitgestald. Ze hebben plekken. Ze deuken. Ze dragen de sporen van groei en verval. En juist daarin zit iets waar ik niet van weg kan kijken.

Galappelgala begon als een spel met woorden — de galappel, bittere groeistoornissen op eikenbladeren, en gala, het feest, het glanzende. Maar het werd al snel iets anders: een onderzoek naar wat er gebeurt als je donkerte niet wegpoetst maar erop inzoomt. Als je het een plek geeft. Als je het mooi maakt, niet ondanks de pijn maar door haar.

De juwelen weten het al. Ze liggen daar zonder poespas, naast de schaal, en schitteren gewoon.

Fotografie en concept — Maartje van den Berg, 2026