Weeping Eye
Wat houdt je bezig en welk verlangen ligt daaronder?
De tranen komen ongewild, onverwacht – een storm in een helder hoofd. Hersenen beschadigd, signalen gekruist, emoties die niet van binnen komen maar van buiten lijken te vallen. Dwanghuilen, noemen ze het. Alsof huilen ooit onder dwang zou moeten.
Ik zie een vriend wenen zonder verdriet, lachen door tranen heen. Het lichaam vertelt zijn eigen verhaal, onafhankelijk van de ziel. En toch – in die onbeheersbare vloed herken ik iets. Een zuiverheid. Een kwetsbaarheid die we meestal wegstoppen.
Mijn verlangen is simpel en groot tegelijk: zwemmen in zout water. Niet vluchten voor de tranen maar erin duiken, me laten dragen door wat ons verbindt. Zien en gezien worden – niet ondanks onze breuken, maar juist daarin.
Omzien. Niet wegkijken. Niet doorlopen alsof niets aan de hand is. Maar stilstaan bij wat stroomt, bij wat niet te stoppen valt. Bij de ogen die spreken wat de mond niet kan zeggen.
Soms is kracht niet het tegenhouden van tranen, maar het toelaten ervan. Het herkennen van zout water als de oceaan die ons allemaal draagt.
________________________________________
Maartje van den Berg, architect bij Blossom Architecture & beeldend kunstenaar