Ik maak dit werk omdat ik stil wil staan bij iets wat we liever niet zien. Met deze glazen vis creëer ik een urgent beeld van een verborgen werkelijkheid. De sculptuur, opgebouwd uit tientallen flesbodems, schittert als zonlicht op water – helder, transparant, ogenschijnlijk zuiver.

Maar wie beter kijkt, ziet de waarheid. Tussen de heldere schubben sluipen groene en bruine vlekken. Ze verstoren de glans. Voor mij staan ze voor alles wat onzichtbaar met ons water meereist: Het zijn de stille getuigen van wat we niet zien: PFAS, microplastics, chemicaliën die onzichtbaar door onze rivieren stromen. De vis zwemt door water dat er schoon uitziet, maar geladen is met gif dat zo ons land binnenstroomt.

De keuze voor de glazen bodems is veelzeggend. De flesbodems – ooit bestemd om te bevatten, nu getransformeerd tot kunst – worden zelf een metafoor. We drinken, we spoelen, we laten stromen. En wat we achterlaten, keert terug in een cyclus die we nauwelijks onderkennen.

De vis, eeuwenoud symbool van vruchtbaarheid en overvloed, wordt hier tot waarschuwing. In haar glazen lichaam weerspiegelt zich onze kwetsbaarheid: wat helder lijkt, kan dodelijk zijn. Wat stroomt, draagt niet alleen water.

Maartje van den Berg, architect bij Blossom Architecture & beeldend kunstenaar